عکاسی خیابانی (1)

دربارۀ عکاسی خیابانی – قسمت اول

همان‌طور که می‌دانیم عکاسی خیابانی در سراسر دنیا طرفداران بیشماری دارد و از همان ابتدا تا به امروز شهر و خیابان به عنوان موضوعات مورد علاقۀ عکاسان محسوب می‌شده‌اند. اما عکاسی خیابانی چیست؟ چرا عده‌ای تمایل دارند در حین پرسه‌زنی در خیابان، گاهی بدون اجازه از دیگران عکاسی کنند؟ مهمترین و تأثیرگذارترین عکاسان خیابانی چه کسانی بوده‌اند؟ عکاسان خیابانی چه مواردی را باید در نظر داشته باشند؟ برای یافتن پاسخ این پرسش‌ها در چند قسمت از بلاگ با ما همرا باشید. عموماً در تعریف عکاسی خیابانی آمده است، عکس‌هایی که بدون برنامه‌ریزی قبلی در خیابان از اشخاص گرفته می‌شوند. عکاسان خیابانی به دنبال لحظه‌های زودگذر هستند و مخفیانه یا آشکارا عکاسی می‌کنند. اولین فردی که به تجربه‌های تکنیکی لازم برای ثبت حرکت انسان‌ها در خیابان دست پیدا کرد، شارل نگر (Charles Nègre) بود، او در سال 1851 در پاریس فعالیت می‌کرد.

شارل نگر

شارل نگر

شارل نگر

شارل نگر

عکاس دیگری به نام اوژن آتژه (Eugène Atget) در اواخر قرن نوزدهم میلادی با عکس‌های خود از شهر پاریس، نسخۀ منحصربه‌فردی از عکاسی خیابانی را به وجود آورد. در واقع آثار بسیاری از عکاسان تاریخ عکاسی را می‌توان در زمرۀ عکاسی خیابانی به‌حساب آورد؛ مانند بسیاری از عکس‌های پروژۀ اداره حفاظت از مزارع، نگاه ساخت‌گرای الکساندر رودچنکو (Aleksander Rodchenko) به عکاسی خیابانی، هری کالاهان (Harry Callahan)، واکر اوانز (Walker Evans)، رابرت فرانک (Robert Frank) و بسیاری دیگر. (در بخش عکاسی مستند به تعدادی از این عکاسان پرداخته شده است). در واقع با آمدن نسل جدید دوربین‌های سبک و کوچک مانند لایکا بر تعداد عکاسان خیابانی افزوده شد و افراد بیشتری به این سبک از عکاسی روی آوردند. قبل از آغاز معرفی عکاسان ذکر این نکته ضروری به نظر می‌رسد؛ زیرا عده‌ای بر این باور هستند که چرا باید پس از گذشت سال‌ها همچنان صحبت از تاریخ و بزرگان عکاسی در هر سبکی به میان آید، باید به این نکته توجه داشت که بدون آشنایی با عکاسان مطرح و مهم هر سبکی، شناخت ویژگی‌های آثار آن‌ها و تحقیق در این زمینه، به‌دست آوردن مهارت اصولی و دقیق در عکاسی به سختی امکان‌پذیر خواهد بود.

 

اوژن آتژه  

عکس‌های اوژن آتژه را می‌توان در سنت عکاسی خیابانی به شمار آورد. نگرش بی‌طرفانه به واقعیت و شیوۀ بیانی صریح و شاعرانۀ او بر بسیاری از عکاسان تأثیرگذار بوده است. آتژه در حدود چهل سالگی به عکاسی روی آورد و تا پایان زندگی خود در این حرفه به فعالیت پرداخت. او انسانی سنت‌گرا بود و از وسایلی مانند دوربین چوبی فانوس‌دار و عدسی‌های راست‌خط و سه پایۀ چوبی برای عکاسی استفاده می‌کرد. او با دوربین سنگین خود به عکاسی از خیابان‌های خلوت پاریس می‌رفت و بیشترین درآمد خود را به عنوان فروشندۀ سندهای عکاسی که مورد استفادۀ هنرمندان بود به دست می‌آورد. آتژه از تمامی جزئیات شهری که در حال تغییر بودند؛ از خیابان‌ها و کوچه‌ها، ویترین‌ها و بالکن‌ها، نماها و درهای ساختمان‌ها و ساکنان محله‌های فقیر عکاسی می‌کرد. عکس‌های آتژه مود توجه سوررئالیست‌ها بود؛ چرا که ویترین‌هایی که در عکس‌های آتژه به چشم می‌خورند، با تصاویری بازتابیده بر روی شیشه‌ها و محتویات غیرعادی خود، از وجهی خیالی و طبیعی برخوردار هستند و می‌توان این‌گونه پنداشت که یک هنرمند سوررئال این تصاویر را خلق کرده است.

اوژن آتژه – 1900

اوژن آتژه – 1901

اوژن آتژه – 1903

اوژن آتژه – 1906

اوژن آتژه – 1908

اوژن آتژه – 1912

اوژن آتژه – 1921

براسای

جولا هالاس (Gyula Halász) معروف به براسای (Brassaï) مانند بسیاری از هنرمندان دیگر سراسر جهان جذب پاریس شد و پاریس را به عنوان شهر خود انتخاب کرد. او مجذوب زندگی شبانۀ پاریس شده بود و در سراسر شب شهر را زیر پا می‌گذاشت.  هنری میلر (Henry Miller) نویسندۀ آمریکایی او را «چشم پاریس» نامید. براسای از نخستین افرادی است که عکاسی را به حوزه‌های خصوصی و پنهان برده‌اند. او در پی زوایای پنهان زندگی در پاریس در میان بارها، کافه‌ها، شبگردها و خیابان خفته‌ها بود. با انتشار اولین کتابش با عنوان «پاریس در شب» در سال 1930 به شهرت رسید. هیچ‌گاه برای عکاسی از مردم از روش‌های غیرمستقیم استفاده نمی‌کرد. عکس گرفتن برای او یک رویداد هنری بود و تمایل داشت که موضوعاتش از عکاسی کاملاً آگاه باشند. موضوعات مورد علاقۀ او از تنوع بسیاری برخوردار بودند. او بیست و پنج سال برای عکاسی از نقوش ترسیم شده بر دیوارها، زمان صرف کرد. نتیجۀ این تجربه 105 عکس سیاه و سفید است که در کتابی به نام «دیوارنگاره‌ها» (Graffiti) منتشر شده است.

براسای – 1931

براسای – 1931

براسای – 1932

براسای – 1932

براسای – 1946

براسای – 1949

براسای – دیوارنگاره‌ها

لیزت مادل

لیزت مادل (Lisette Model) پس از گذراندن دوره‌ای در آهنگسازی و نقاشی به عکاسی روی ‌آورد. مدتی برای مجلۀ «هارپرز بازار» عکس‌می‌گرفت؛ موضوعات مورد توجه او غالباً افراد حاشیۀ جامعه مانند بی‌خانمان‌ها، بزهکاران، مهاجران و غیره بودند. در عکس‌های او استفادۀ خلاقانه از نور فلاش و ترکیب‌بندی‌های نامتعارف به وضوح قابل مشاهده است. از معروف‌ترین مجموعه عکس‌های او می‌توان به «انعکاس‌ها» و «گام زدن‌ها» مربوط به اوایل دهۀ 1940 اشاره کرد.

لیزت مادل – 1937

لیزت مادل – 1938

لیزت مادل – 1940

لیزت مادل – 1945

دایان آربس

دایان آربس (Diane Arbus) یکی از برجسته‌ترین نمایندگان عکاسی مستند محسوب می‌شود. از مهمترین افرادی که بر جلب توجه آربس به اسطوره‌های زندگی روزمره تأثیرگذاشت، لیزت مادل بود. آربس ابتدا با مجله‌های مد همکاری می‌کرد، اما بعدها به چهره‌نگاری اجتماعی روی ‌آورد. در دهۀ 1960، از افراد طبقۀ متوسط و انسان‌هایی که در حاشیه بودند، در جامعۀ آمریکا عکاسی می‌کرد. بیشترین توجه او معطوف به فضاهای خصوصی و مکان‌هایی بود که در آن‌ها زندگی شهری نادیده گرفته شده بود.

دایان آربس – 1956

دایان آربس – 1956

دایان آربس – 1957

دایان آربس – 1957

 

عضو
پیام از
guest
0 نظر
Inline Feedbacks
نمایش همه نظرات
ویدیو هفته
دیگر مطالب
0
هرچه می‌خواهد دل تنگت بگوx
()
x