درگیری، زمان، عکاسی

نمایشگاه درگیری، زمان، عکاسی در تیت لندن

در 1945 بیش از هزار بمب افکن‌های بریتانیایی و آمریکایی نزدیک به چهار هزار تن مواد منفجره و بمب بر شهر درسدن آلمان فرو ریختند. درسدنی که در دهه 1930 به شهر هنر معروف بود با خاک یکسان شد و بیش از بیست هزار نفر در آتش سوختند. هنر عکاسی چطور می‌تواند تصویری از مصیبت خلق کند که با روایت صاحبان قدرت یکی نباشد؟!

تیت مدرن نمایشگاهی برپا کرده است که می‌شود پاسخ‌های متعددی به این پرسش پیدا کرد. هدف این نمایشگاه نشان دادن عکاسی در کمال تنوع بود. از عکس‌های مرسوم گزارشی تا کتاب عکس، کارت پستالها و راهنماهای گردشی تا اینستالیشن‌های بزرگ.

از عکاسانی که در این نمایشگاه آثارشون روی دیوار گالری بود؛ توشیو فوکادو، کاکوچی کوادا، لوک دالاهی، دان مک کالین، برومبرگ و چانارین «روزی که هیچ‌کس نمرده» این دو همراه ارتش برای عکاسی رفته بودند و محدودیت‌هایی که بهشون تحمیل می‌شد، تصمیم می‌گیرند که هیچ عکسی نگیرند و به جایش کاغذ حساس را جلوی نور گرفتند و دوباره برش گرداندند داخل جعبه به عنوان نشانه‌ای از اتفاقی که افتاده. در نقطه مقابل استیفن شور آمریکایی به جزئیترین ظرایف زندگی انسان‌ها بعد از مرگ توجه می‌کند و در کارهای او جنگ نه با نمادهای مثل مواد منفجره و خون که با سردی زندگی‌های تنها روایت شده.

ویدیو هفته
0
هرچه می‌خواهد دل تنگت بگوx
()
x